دو دلتنگ

آرام آرام میمیرم

بی آنکه خود در حسرت لحظه ای بودن

سخن از مرگ بگویم

آری اینجا غمکده بودست و من غمزده ای در سکوت تار آن

تشنگی را بر لب جویبار مزه مزه می کنم

مثل حرفهای سفید داخل تخته سیاه

مثل اشکی نرم روی صخره ی سنگ

آنگاه جویبار پر آبی شوم

ره میابم داخل قلب کویر

از کجا میدانی ؟

شاید آنجا هم شقایق باشد

در پی قطره ی آبی ، مونس و پروانه ای

مرگ می آید ولی